قرض الحسنه یکی از عقود اسلامی است که در بانکداری اسلامی نیز به کار گرفته می شود. شرط عدم زیادت در این نوع قرض موجب شده است تا این نوع از عقد، از هزینه کمتری در حسابداری و مدیریت در بانکداری اسلامی همراه باشد. اما هزینه های نکول و اعتبار سنجی قرض گیرندگان نیز از چالش های توسعه این عقد در بانکداری اسلامی است. در این مقاله ضمن بررسی قرض الحسنه، شرایط آن در اندونزی به عنوان یکی از کشورهای پیشرو در حوزه بانکداری اسلامی مورد مطالعه قرار گرفته است و در نهایت سعی شده است تا مدل پلتفرم قرض الحسنه (QHP) که در این کشور پیشنهاد شده نیز مورد بررسی و تحلیل قرار بگیرد. مدل QHP می تواند بستری مناسب برای تامین مالی جمعی مبتنی بر قرض الحسنه و توسعه فعالیت های تولیدی باشد. اجرای این مدل می تواند ضمن کاهش فقر و نابرابری، افراد کم درآمد را در تولید و ثروت سازی اقتصاد سهیم نماید. البته اجرای این پلتفرم نیاز به زیرساخت های رگولاتوری دارد که هر کشور، باید برای تسهیل آن، قواعدی را تنظیم نماید. از جمله این قواعد به رسمیت شناختن دریافت زکات، وقف نقدی و صدقه به وکالت پلتفرم است تا بتوان اقدامات لازم را از طریق پلتفرم برای مدیریت این منابع انجام داد.