بررسی وضعیت پیش روی صنعت نفت و گاز کشور دربارة افزایش ظرفیت تولید نفت، بیش از دو راه کلی پیش روی فعالان این صنعت نخواهد گذاشت ؛ اول، انجام اکتشافات بیشتر و کشف میادین تازه ؛ دوم، افزایش و بهبود ضریب بازیافت نفت از مخازن که در ادبیات نفت دنیا با عناوین“Enhanced Oil Recovery” و “Improved Oil Recovery” شناخته      می­ شوند. افزایش چنددرصدی ضریب بازیافت، می­ تواند تأثیر شگرفی بر حجم تولید روزانه و درنهایت درآمد نفتی کشور داشته ­باشد. این مقاله بر آن است تا ضمن تحلیل و بازنمایی جایگاه این بحث در نظام قانونی و قراردادی کشور، به­ ویژه الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران (IPC)، به ارائة پیشنهادهایی برای ایجاد یک بستر قراردادی مناسب دربارة این­ گونه پروژه­ ها بپردازد. بررسی نظام حقوقی کشور و الگو­های قراردادی مورد استفاده (بیع متقابل و الگوی اخیر قراردادهای نفتی کشور)، گویای آن است که این قراردادها به­ تنهایی پاسخگوی اقتضائات و ریسک ­های این میادین نیست. گمان می­ رود پیشنهادهای ارائه ­شده در این پژوهش، می­ تواند به عنوان شرایط عمومی حاکم بر قراردادهای این حوزه عمل کرده و تأمین­ کنندة منافع کشور در این قراردادها باشد.