سپرده های سرمایه گذاری مدت دار از مهم ترین بخش های تجهیز منابع بانکی در نظام بانکداری بدون ربای کشور است که پرداخت سود آن در قالبی تحت عنوان «سود علی الحساب» انجام می پذیرد. با توجه به وکالت بانک در به کارگیری منابع سپرده گذاران در این نوع سپرده ها، ایجاد سود علی الحساب و پرداخت دوره ای آن به سپرده گذاران تا پیش از به دست آمدن سود قطعی و نهایی، برای ایجاد انگیزه در دارندگان وجوه مازاد بوده است. فارغ از محاسن و معایب این تدبیر، پرسش هایی ذیل سود علی الحساب مطرح است. یکی از مهم ترین این پرسش ها آن است که آیا از منظر شریعت در سپرده های سرمایه گذاری، بانک می تواند پرداخت حداقلی سود تحت عنوان سود علی الحساب را برای سپرده گذار تضمین کند؟ این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی و با بررسی فقهی نظرهای موافق و مخالف نشان داد که تضمین سود علی الحساب توسط بانک به روش فعلی با موانعی همراه است ؛ اما راهکارهایی برای این تضمین به نحو مشروع وجود دارد. پیشنهاد اصلاح طرح بانکداری جمهوری اسلامی بر اساس نتایج به دست آمده، بخش پایانی تحقیق را شکل می دهد.