در سال های اخیر حکمرانی و مدیریت نامناسب منابع آب، محدودیت کمی و کیفی و تخصیص نامتعادل این منابع، وضعیت حوضه های آبریز را با بحران تامین آب مواجه ساخته است. بنابراین یکی از اساسی ترین چالشهای تصمیم گیران، انتخاب شاخص های نهایی تصمیم گیری و ارزیابی طرح های تامین آب بر اساس شاخص های منتخب به منظور تعیین طرح اولویت دار در حوضه آبریز است. انتخاب شاخص های نهایی و طرح برتر، به اولویت های تصمیم گیران و ریسک تصمیم گیری وابسته است. رویکرد این پژوهش، استفاده از دو نوع ارزیابی ریسک در محاسبه امتیاز و درجه اجماع گروهی به منظور انتخاب شاخص های نهایی و رتبه بندی طرح ها است. در ریسک نوع اول تامین تعداد شاخص ها توسط طرح ها، و در ریسک نوع دوم اجماع گروهی تعداد تصمیم گیران ارزیابی میگردد. براین اساس، وزن ها و درجه های اجماع گروهی شاخص های اولیه توسط عملگر میانگین وزنی مرتب استقرایی و روش برنامه ریزی سازشی در حالت های مختلف ریسک محاسبه می گردند. شاخص های نهایی با استفاده از ترکیب مقادیر وزن و درجه اجماع و مقایسه با حد آستانه قابل قبول انتخاب میشوند. در ادامه، طرح های پیشنهادی با توجه به شاخص های منتخب ارزیابی میگردند و بر اساس روش ترکیبی، رتبه بندی طرح ها از دیدگاه تصمیم گیران در حالت های مختلف ریسک مشخص می گردد. مدل پیشنهادی در تعیین شاخص های نهایی و طرح برتر مدیریت دشت مشهد برای سال 1420 توسعه یافته است. نتایج بیان گر وابستگی تعداد شاخص های منتخب و رتبه طرح ها به دو نوع ارزیابی ریسک تصمیم گیری است. در مقایسه نهایی طرح ها، در تحلیلی مبتنی بر تامین مهم ترین شاخص های اهداف توسعه پایدار، طرح های اولویت دار مشخص گردیدند. توسعه فرآیند تصمیم گیری گروهی در این تحقیق برای مدیریت جامع حوضه های آبریز کشور پیشنهاد می گردد.