یکی از چالشهای فراروی برنامه ریزی مدیریت مطلوب شهری در راستای شهر پایدار عدم تعادل و توازن در میزان توسعه پایدار مناطق استقرار یافته در شهر است. هدف از مقاله حاضر سنجش و تحلیل میزان توسعه پایدارشهری در شاخص های توسعه کالبدی مناطق 3 گانه شهر شوشتر به منظور تبیین سطوح متفاوت توسعه یافتگی کالبدی است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن توصیفی تحلیلی با استفاده از مدل ترکیبی Topsis AHP می باشد. اطلاعات از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه ای بدست آمده است٬ معیار های مورد استفاده در سطح بندی گزینه ها با استفاده از روش آنتروپی شانون و روش مقایسات زوجی (AHP) وزن دهی شده است. نتایج حاصل از این پژوهش بیانگر آن است که بین مناطق شهر شوشتر به لحاظ بهره مندی از شاخص های توسعه کالبدی تفاوت چشم گیری وجود دارد. بطوریکه منطقه 1 و 3 با اختلاف زیادی نسبت به منطقه 2 از لحاظ شاخص های توسعه کالبدی بر اساس مدل تاپسیس در سطح پایینی قرار گرفته اند. بیشترین شکاف مربوط به شاخص فرهنگی وشاخص تجاری بین مناطق 2 و3 نسبت به منطقه 1 می باشد.