ارزیابی ترجمه عملی بس ظریف و پیچیده است و کارکرد بسزایی در فرایند آموزش ترجمه دارد به طوری که از یک سو بخشی از فرایند آموزش ترجمه و از سوی دیگر ابزاری برای نیل به اهداف آن محسوب می شود. اهمیت این امر در چند دهه اخیر موجب افزایش تحقیق و مطالعه و ارائه راهکارهای متعدد در این حوزه شده است. شیوه های مختلف ارزیابی که از ابزارهایی نظیر پیکره زبانی، متون موازی، شیوه های آزمون سازی و مشورت با کارشناسان حرفه ای بهره گرفته اند نیز بر اساس مدل های زبان شناسی و علوم میان رشته ای ارائه شده اند.سیر تحول این طرح ها به گونه ای بوده است که ارزیابی از ذهنیت گرایی به سمت عینیت گرایی حرکت کند تا نتایج بیش از پیش اثبات پذیر و ملموس گردند. واضح است که چنین حرکتی از ابعاد متعددی چالش برانگیز است. در این مقاله با بررسی سیر تحول شیوه های ارزیابی قدیم و جدید و کارکردها و کاستی های آنها در امر ارزیابی ترجمه تلاش شده است تا پیشرفت های این حوزه را در برآورد کردن معیارهای ارزیابی مطلوب (نظام مندی، جامعیت، اعتبار، پایایی و عینیت گرایی) نشان دهیم. در پایان مدلی ترکیبی مطابق معیارهای مذکور ارائه کرده ایم.