زمینه و هدف: با توجه به اهمیت اخلاق در موفقیت و کارایی سازمان های آموزشی، هدف از این تحقیق ارایه مدلی به منظور ارتقای آموزش اخلاق در مدارس بود. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع ترکیبی اکتشافی متوالی بود. جامعه آماری در بخش نخست پژوهش (کیفی)، 20 نفر از متخصصان آموزش و پرورش شهر تهران بودند که به روش نمونه گیری هدفمند با توجه به اصل اشباع انتخاب شدند. در بخش کمی، 300 نفر ازدانش آموزان مقطع دوم متوسطه شهر تهران به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای با استفاده از فرمول کوکران به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها در بخش کیفی، شامل مصاحبه نیمه ساختار بود بود. در بخش کمی، از پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد که روایی صوری آن از طریق اجرای آزمایشی پرسشنامه، روایی محتوی پرسشنامه از طریق قضاوت خبرگان و روایی سازه آن با استفاده از تحلیل عاملی مورد بررسی قرار گرفت ؛ همچنین، پایایی پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ و روش بازآزمایی محاسبه شد. تجزیه و تحلیل داده ها در بخش کیفی پژوهش از طریق تحلیل محتوا انجام پذیرفت و در بخش کمی از تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی و آزمون t تک نمونه ای با استفاده از نرم افزارهای SPSS-V22 و Lisrel-V8/8 انجام پذیرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش اخلاق شامل 4 بعد آموزشی، اجتماعی، محیطی و اعتقادی است که مولفه های مربوط به بعد آموزشی (معلم، برنامه درسی، فضای کلاس درس، مدیریت مدرسه)، مولفه های بعد اجتماعی (ارزشهای گروهی، همدلی، اعتماد اجتماعی، احترام به یکدیگر)، مولفه های بعد محیطی (جو اخلاقی، تشویق و تنبیه، سطح سواد و درآمد والدین، پایگاه اقتصادی-اجتماعی فرد) و مولفه های بعد اعتقادی(پایبندی به ارزشهای دینی، باورهای مذهبی و عفاف) است. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان دادند که مدل ارایه شده در این تحقیق برای ارتقاء آموزش اخلاق در مدارس، از برازش مطلوبی برخوردار است.